De Nijl
Egypte heeft sinds het begin van de
beschaving altijd een prominente rol gespeeld. Midden in de
woestijn, de Sahara, het land van de
farao's had een enorme
belangrijke levensader. De rivier de Nijl vormde Egypte en bood
Egypte een onuitputtelijke bron van vruchtbaarheid. Een strook van 2
tot 5 kilometer aan beide oevers biedt de Egyptenaren een strook
vruchtbare grond. Daarachter de lijmstenen muren van de onvruchtbare
wildernis. In het oosten is dat de Arabische woestijn en in het
westen de Libische woestijn. In het noorden komt de rivier uit in de
mooie blauwe Middellandse Zee.
In de delta van de Nijl, van Egypte, dankt zijn bestaan aan de
vruchtbare grond die de Nijl daar al honderden jaren dropt. Van de
vruchtbare modder wordt jaarlijks dankbaar gebruik gemaakt. De delta
in Beneden-Egypte strekt zich uit in een denkbeeldige driehoek van
Caïro,
Alexandrië en Port Saïd.
De bron van de Nijl ligt in twee rivieren. Deze twee rivieren komen
tezamen bij Khartoem, de hoofdstad van Soedan. Deze twee rivieren
zijn de Blauwe en de Witte Nijl maar na samenkomst heet de rivier
zoals wij hem kennen; de Nijl. Als je vervolgens afzakt met de
stroming van de Nijl kom je langs allerlei pittoreske plaatsjes en
vele
tempels die er door de tijd
heen geplaatst zijn. Voordat de Nijl echt Egypte binnenstroomt komt
ze eerst nog langs een aantal niet begaanbare plaatsen. Deze
cataracten zijn plaatsen waar het water laag staat en de bedding
bedekt is met ontelbare rotsen. De eerste cataract ligt nu vlak bij
de dammen van
Aswan. Door het lage water na de dammen is het goed
te zien hoe ruig de cataracten in oude dagen waren.
Over de bron van de Nijl is sinds de ontdekkingstocht van Henry
Stanley, die het Victoriameer in 1871 voor het eerst in kaart
bracht, vaak gespeculeerd. Het meer, dat door Uganda, Tanzania en
Kenia wordt gedeeld, wordt meestal aangeduid als de bron van de
Nijl, maar verschillende rivieren voeden het meer vanuit de
buurlanden. De plaats die het team van McGrigor nu aanduidt in
Rwanda, maakt de Nijl 107 kilometer langer dan de 6611 kilometer die
tot nu toe als lengte gehanteerd werd.
Het vruchtbare water van de Nijl is absoluut noodzakelijk om te
kunnen overleven in dit verder zo droge land. Al in de oudheden werd
er gebruik gemaakt van een systeem van kanalen en een soort
waterpomp, de shaduf. Deze systemen moesten er voor zorgen dat het
water landinwaarts kwam en daar ook voor bevochtiging van de oogst
kon zorgen. De producten die geproduceerd werden en nog steeds
worden zijn vooral graan, suikerriet, maïs, rijst en zelfs katoen.
In Boven-Egypte worden zelfs uien en bonen verbouwd. Van origine
groeit er langs de rivier ook nog eens heel wat fruit, zoals dadels,
sinaasappelen, vijgen en bananen.
Het klimaat wordt echter overheerst door de hitte van de woestijn.
Zelfs de Nijl kan daar niets aan veranderen. Van Juni tot September
is de hitte bijna ondraaglijk maar in de winterperiode neemt de
temperatuur toch wat aangenamere vormen aan. Regen komt er
nauwelijks voor in een land waar alleen maar de zon kan schijnen. In
de delta komt soms wel regen voor maar dat is niet in die vormen
zoals wij dat in Europa kennen.
Heden ten dage is de Nijl nog steeds een enorme belangrijke bron van
inkomsten voor de Egyptenaren. Naast het water dat de Nijl levert
voor de landbouwgrond, gebruiken de Egyptenaren de Nijl ook als een
belangrijke toeristische trekpleister. Niet direct natuurlijk, maar
er worden talloze
Nijlcruises aangeboden die de
horden toeristen moeten vervoeren naar de mooie plekken en steden
die aan de Nijl liggen. Zeker tussen
Luxor en
Aswan varen een 50-tal boten
wekelijks op en neer. Eigenlijk wel jammer dat er een beetje voorbij
gegaan wordt aan de schoonheid want de Nijl is in combinatie met de
vegetatie op de oevers een prachtig gezicht en zeker de moeite
waard.
 |